CHRZEST

„Chrzest święty jest fundamentem całego życia chrześcijańskiego, bramą życia w Duchu i bramą otwierającą dostęp do innych sakramentów. Przez chrzest zostajemy wyzwoleni od grzechu i odrodzeni jako synowie Boży, stajemy się członkami Chrystusa oraz zostajemy wszczepieni w Kościół i stajemy się uczestnikami jego posłania: „Chrzest jest sakramentem odrodzenia przez wodę i w słowie”.

(Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 1213)

 

Informacja dla rodziców:

Po umówieniu w kancelarii daty Chrztu, należy zgłosić się do kancelarii z dokumentami potrzebnymi by spisać akt Chrztu w księgach parafialnych nie wcześniej niż tydzień przed Chrztem

Spotkanie i katecheza przed Chrztem, do których są obowiązani rodzice dziecka i chrzestni, odbywają się w drugi 

 

Dokumenty potrzebne do Chrztu dziecka:
  • Odpis aktu urodzenia dziecka z USC

  • Świadectwo zawarcia sakramentu małżeństwa

  • Dane chrzestnych (ewentualnie świadków) – imię/imiona, nazwisko, wyznania, wiek i adres zamieszkania

  • Zaświadczenia chrzestnych z własnej parafii zamieszkania, że są wierzące i praktykujące i mogą zostać dopuszczeni do godności chrzestnego/ej

 

 Do przyjęcia zadania chrzestnego może być dopuszczony ten, kto:
  • jest wyznaczony przez przyjmującego chrzest albo przez jego rodziców, i posiada wymagane do tego kwalifikacje oraz intencję pełnienia tego zadania;

  • ukończył szesnaście lat

  • jest katolikiem, bierzmowanym i przyjął już sakrament Najświętszej Eucharystii oraz prowadzi życie zgodne z wiarą i odpowiadające funkcji, jaką ma pełnić;

  • jest wolny od jakiejkolwiek kary kanonicznej;

  • nie jest ojcem lub matką przyjmującego chrzest.

       (Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 874,§1)

 

Chrzestnymi nie mogą być:
  • osoby żyjące bez sakramentu małżeństwa

  • osoby niewierzące i niepraktykujące

  • W przypadku dziecka ze związku niesakramentalnego chrzest jest możliwy, po spełnieniu odpowiednich warunków, jedynie w parafii zamieszkania rodziców (zob. IV Synod Archidiecezji Warszawskiej, Statut 246). Z tego powodu należy zgłosić się do kancelarii parafialnej wcześniej.

 

 

BIERZMOWANIE DZIECI I DOROSŁYCH

 

„Sakrament bierzmowania wraz z chrztem i Eucharystią należy do „sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego”, którego jedność powinna być zachowywana. Należy zatem wyjaśniać wiernym, że przyjęcie tego sakramentu jest konieczne jako dopełnienie łaski chrztu. Istotnie, „przez sakrament bierzmowania (ochrzczeni) jeszcze ściślej wiążą się z Kościołem, otrzymują szczególną moc Ducha Świętego i w ten sposób jeszcze mocniej zobowiązani są, jako prawdziwi świadkowie Chrystusa, do szerzenia wiary słowem i uczynkiem oraz do bronienia jej”

(Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 1285)

 

Dokumenty potrzebne do sakramentu Bierzmowania:
  • Metryka Chrztu św. (jeśli Chrzest był w naszej parafii wystarczy podać rok chrztu)

  • Jeśli kandydat nie mieszka na terenie naszej parafii – zgoda proboszcza parafii zamieszkania na przygotowanie i przyjęcia sakramentu w naszej parafii

  • Zaświadczenia świadka z własnej parafii zamieszkania, że jest wierzący i praktykujący i może zostać dopuszczony do godności świadka

 

Do przyjęcia zadania świadka  może być dopuszczony ten, kto:
  • jest wyznaczony przez przyjmującego chrzest albo przez jego rodziców, i posiada wymagane do tego kwalifikacje oraz intencję pełnienia tego zadania;

  • ukończył szesnaście lat

  • jest katolikiem, bierzmowanym i przyjął już sakrament Najświętszej Eucharystii oraz prowadzi życie zgodne z wiarą i odpowiadające funkcji, jaką ma pełnić;

  • jest wolny od jakiejkolwiek kary kanonicznej;

  • nie jest ojcem lub matką przyjmującego chrzest.

       (Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 874,§1)

 

Wypada, aby świadkiem był ktoś z chrzestnych bierzmowanego.
Świadkami nie mogą być:
  • osoby mieszkające razem bez sakramentu małżeństwa

  • osoby niewierzące lub niepraktykujące

 

 

KOMUNIA ŚWIĘTA

 

„Eucharystia jest źródłem i zarazem szczytem całego życia chrześcijańskiego. „Inne zaś sakramenty, tak jak wszystkie kościelne posługi i dzieła apostolstwa, wiążą się ze świętą Eucharystią i do niej zmierzają. W Najświętszej bowiem Eucharystii zawiera się całe duchowe dobro Kościoła, a mianowicie sam Chrystus, nasza Pascha”

Eucharystia oznacza i urzeczywistnia komunię życia z Bogiem i jedność Ludu Bożego, przez które Kościół jest sobą. Jest ona szczytem działania, przez które Bóg w Chrystusie uświęca świat, a równocześnie szczytem kultu, jaki ludzie w Duchu Świętym oddają Chrystusowi, a przez Niego Ojcu. Przez celebrację Eucharystii jednoczymy się już teraz z liturgią niebieską i uprzedzamy życie wieczne, gdy Bóg będzie wszystkim we wszystkich

Eucharystia jest więc streszczeniem i podsumowaniem całej naszej wiary. „Nasz sposób myślenia zgadza się z Eucharystią, a Eucharystia ze swej strony potwierdza nasz sposób myślenia”

(Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 1324-1327)

 

  • Informacja dla rodziców:
  • Przygotowanie dzieci do I komunii św. odbywa się równolegle z katechizacją szkolną

  • Rodzice powinni dostarczyć metrykę Chrztu św.  oraz – jeśli nie należą do naszej parafii – zgodę proboszcza parafii zamieszkania rodziców

POKUTA I POJEDNANIE

 

„Nie zazna szczęścia, kto swe przewiny ukrywa, kto je wyznaje, porzuca, dostąpi miłosierdzia” (Prz 28,13)

Grzechy odpuszczać może tylko Bóg. Instynktownie czuje to każdy, i kto pragnie inną drogą wyzwolić się od winy, sam się łudzi i nie rozumie rzeczy Bożych. Świadomość winy głośno stwierdza, że nie ma na świecie takiej potęgi, która by zdolna była przebaczyć grzech.

Nie potrafi tego żadna nauka i sztuka, ani wszystkie skarby na świecie. Tylko Chrystus przebaczał winy Jawnogrzesznicy, Piotrowi i Łotrowi na krzyżu, i przekazał tę władzę Apostołom, a przez nich biskupom i kapłanom: „Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie są im zatrzymane”(J 20,22-23).

Nowoczesne społeczeństwo Wschodu i Zachodu aż nadto dowodzi swym głębokim upadkiem moralnym, że nie można bezkarnie łamać odwiecznego prawa Bożego i dźwigni umoralnienia, jaka jest spowiedź sakramentalna. Zarówno jednostki, jak i całe narody szybko wracają do spoganienia (…) Spowiedź bowiem powraca grzesznikowi duszę utraconą dla Boga, a przez to samo wraca Boga duszy, wraca jej wesele i sprowadza błogosławieństwo.

Spowiedź zapewnia jednostkom szczęśliwą przyszłość na łonie Boga oraz Ojczyznę niebieską, a przez to sprowadza pokój między społeczeństwami i narodami.

Z powyższego wynika, że ustanowienie sakramentu pokuty było ujawnieniem największego Miłosierdzia Bożego, zarówno pod względem doczesnym, jak i wiecznym. Jest to życiodajne źródło wody żywej wytryskujące ku życiu wiecznemu, jest to krynica obmywająca ustawicznie nasze skalanie i sprowadzająca nowe życie w duszy grzesznika.

(…) Przez spowiedź grzesznik staje się zwycięzcą namiętności, pokonuje szatana, który go skusił, bierze pomstę nad światem, który go doprowadził do upodlenia, – natomiast korzy się i przeprasza Ojca miłosierdzia, jak syn marnotrawny i otrzymuje od Niego przebaczenie.

Ten, który przez grzech stał się niewolnikiem piekła, przez spowiedź wydobywa się z przepaści jego i powraca znowu do życia łaski, staje się znowu przybranym dzieckiem Boga.

Który kiedyś pogardzał człowiekiem, który swój upadek szczerze odżałował, wyrządzone krzywdy bliźniemu wspaniałomyślnie naprawił i pojednał się ze swymi bliźnimi? Dlatego ze wszystkich ludzi Chrystus Pan wyróżnił największych nawróconych grzeszników, Magdalenę i Piotra, ukazując się pierwszym po Zmartwychwstaniu.

(…) Dlatego najdroższymi dla spowiedników są tacy penitenci, którzy szczerze spowiadają się z najcięższych grzechów i odmieniają całe swoje życie. Między takim penitentem, a spowiednikiem wytwarza się jakieś duchowe najserdeczniejsze pokrewieństwo.

Aby spowiedź rzeczywiście przyniosła wymienione dobrodziejstwa, należy się do niej należycie przygotować i odprawić z zachowaniem wszystkich warunków, ustanowionych przez samego Zbawiciela. Żaden z siedmiu sakramentów nie wymaga takiego przygotowania i współudziału z łaską, jak sakrament pokuty. Bez zachowania któregokolwiek z pięciu warunków spowiedzi nawet częste przystępowanie do niej pozostanie bez oczekiwanego rezultatu.

Łaska, jaką sprowadza na nas sakrament pokuty, zależy i od Boga i od nas. Bóg zawsze daje łaskę według zamiarów swoich, ale z naszej strony winno być odpowiednie usposobienie. Przede wszystkim trzeba pragnąć, czyli otwierać i rozszerzać swą duszę na łaskę Bożą, jak powiedział Zbawiciel: „Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni” (Mt 5,6). Pragnąć znaczy chcieć i modlić się o łaskę dobrej spowiedzi (por. Łk 1, 53).

Następnie trzeba mieć wspaniałomyślne usposobienie, by niczego Bogu nie odmawiać i pozwolić Mu działać w duszy całą pełnią Jego potęgi. Takie usposobienie czyni duszę podatną na przyjęcie wylewu łaski Ducha Świętego. (…) Przy częstych spowiedziach należy kłaść nacisk na skruchę i postanowienie poprawy, które jest naturalnym wynikiem żalu.

Należy usilnie prosić o łaskę żalu.

(…) Najmniejszy grzech jest obrazą Boga, sprzeciwieniem się Jego woli, niewdzięcznością względem najbardziej miłości godnego Ojca i Dobroczyńcy, niewdzięcznością tym dotkliwszą, iż jestem uprzywilejowanym Jego przyjacielem. (…)

(Sł. B. ks. M. Sopoćko, Rozważania o Miłosierdziu Bożym i konferencje. O spowiedzi, AAB, T. LVII, mps, s. 272-276)

Sakrament pokuty i pojednanie w naszej parafii:

 

 

NAMASZCZENIE CHORYCH

 

„Nasz Pan, Jezus Chrystus, który tyle dla nas wycierpiał, jest obecny wśród nas. Chorzy przychodzili do Jezusa, aby Go błagać o zdrowie. On to zwraca się do nas przez apostoła Jakuba: Choruje ktoś z was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana. Modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone” (Sakramenty chorych. Obrzędy i duszpasterstwo, nr 92)

Osoby chore pragnące przyjąć sakramenty chorych (spowiedź, komunia św. i namaszczenie chorych) mogą się zgłosić telefonicznie do kancelarii parafialnej.

Księża chodzą do chorych po wcześniejszym ustalaniu daty i godziny.

Zgłoszenia prosimy składać w kancelarii parafialnej.

Prosimy także pamiętać o zaproszeniu księdza do chorego, kiedy jeszcze istnieje możliwość świadomego przyjęcia przez niego sakramentów Pokuty i Pojednania, Komunii Świętej oraz Namaszczenia Chorych.

 

 

KAPŁAŃSTWO

 

Święty Paweł mówi do swojego ucznia Tymoteusza: "Przypominam ci, abyś rozpalił na nowo charyzmat Boży, który jest w tobie przez nałożenie moich rąk" (2 Tm 1, 6). "Jeśli ktoś dąży do biskupstwa, pożąda dobrego zadania" (1 Tm 3, 1). Do Tytusa powiedział: "W tym celu zostawiłem cię na Krecie, byś zaległe sprawy należycie załatwił i ustanowił w każdym mieście prezbiterów. Jak ci zarządziłem" (Tt 1, 5).KKK 1590

 

Kapłaństwo urzędowe różni się istotowo od wspólnego kapłaństwa wiernych, ponieważ udziela świętej władzy w służbie wiernym. Pełniący urząd święceń wykonują swoją posługę wobec Ludu Bożego przez nauczanie (munus docenti), kult Boży (munus liturgicum) i rządy pasterskie (munus regendi).KKK 1592

 

Dwa inne sakramenty: święcenia (kapłaństwo) i małżeństwo są nastawione na zbawienie innych ludzi. Przez służbę innym przyczyniają się także do zbawienia osobistego. Udzielają one szczególnego posłania w Kościele i służą budowaniu Ludu Bożego.KKK 1534

 

 

MAŁŻEŃSTWO

 

„Przymierze małżeńskie, przez które mężczyzna i kobieta tworzą ze sobą wspólnotę całego życia, skierowaną ze swej natury na dobro małżonków oraz do zrodzenia i wychowania potomstwa, zostało między ochrzczonymi podniesione przez Chrystusa Pana do godności sakramentu.”

(Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 1055, § 1.)

 „Przez ten sakrament Duch Święty sprawia, że jak Chrystus umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie (Ef 5,25), tak małżonkowie chrześcijańscy, równi godnością, starają się podtrzymywać i umacniać swoje małżeństwo przez wzajemne oddanie i niepodzielną miłość, która wypływa z Boskiego źródła miłości, aby łącząc czynniki boskie i ludzkie, wśród pomyślności i przeciwności trwali w wierności ciałem i duchem, dalecy od wszelkiego cudzołóstwa i rozwodu.”

(Konstytucja duszpasterska o Kościele, Gaudium et spes, nry 48,50)

Informacja dla osób zamierzających zawrzeć związek małżeński:
Przygotowanie bliższe
  • Należy zgłosić się do kancelarii parafialnej by ustalić datę sakramentu

 

Przygotowanie bezpośrednie

Należy zgłosić się do kancelarii nie wcześniej niż 3 miesiące przed zaplanowaną datą ślubu, by spisać protokół przedmałżeński z następującymi dokumentami:

  • Metryka Chrztu każdego narzeczonego (wystawiona nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem ślubu)Świadectwo

  • Bierzmowania (jeśli nie ma żadnej wzmianki na metryce Chrztu)

  • Ostatnie świadectwo katechizacji

  • Zaświadczenie z właściwego Urzędu Stanu Cywilnego o braku przeszkód do zawarcia związku małżeńskiego lub akt ślubu z Urzędu Stanu Cywilnego

  • Zaświadczenie o ukończeniu kursu przedmałżeńskiego

  • Zaświadczenie o odbyciu 3 spotkań w poradni rodzinnej

  • (*) wdowa lub wdowiec – odpis aktu zgonu zmarłego współmałżonka bądź współmałżonki

  • (*) osoby posiadające wyrok sądu stwierdzający nieważnośćwcześniejszego małżeństwa – należy przedstawiać oryginał

UWAGA! W przypadku gdy żaden z narzeczonych nie mieszka na terenie naszej parafii, to potrzebna jest „substytucja” z parafii zamieszkania narzeczonej bądź narzeczonego.